دوشنبه 27 فروردین‌ماه سال 1386

پیامبران می کوشیده اند تا از طرق مختلف٬ پندار استغنا را در مغرضان متزلزل کنند. یکی از مهمترین راه ها آن بود که به مردم می گفتند شما به محض آنکه به چیزی خو کردید٬ دیگر نخواهید توانست آن چیز را از بالا نگاه کنید و این ارتفاع از شما سلب می شود. از بالا نگاه کردن٬ شان انسان است و در چیزی غافلانه غوطه ور بودن شان حیوان. حتی ممکن است محیط غوطه ورزی از فکر و اندیشه سرشار باشد٬ معذالک پیام این دعوت آن است که محیط را هم باید از بیرون بنگرید. باید از اندیشه های مانوس و مالوف جدا شویم و به آنها از بیرون نگاه کنیم تا بتوانیم دریابیم که در چه غوطه می خوریم. (پاورقی به عنوان نمونه های قرآنی آیه های ۲۳ و ۲۴ از سوره زخرف)

ار کتاب آئین در آیینه (مروری بر اندیشه های دین شناسانه عبدالکریم سروش)
تدوین و گردآوری از سروش دباغ.

پی نوشت: در مورد کتاب قلندر و قلعه که چند وقت پیش تمومش کردم یه توضیح و معرفی در وبلاگ نوشته ها ٬ نوشتم.