دوشنبه 14 اسفند‌ماه سال 1385

یه مدتی هست که با خودم درگیرم سر اینکه وبلاگم رو چیکار بکنم و چیا براش بنویسم! الان نوشته هایی که میخوام بنویسم دیگه از یه حدی تعدادش رد شده و این خوب نیست! کلی الان توی سرم شلوغه سر یه عالمه موضوع...به این فکر کردم که یه وبلاگ سوم شروع بکنم که موضوعات اعتقادی و فلسفی رو اونجا بنویسم...بقیه موضوعات باشه برای همین وبلاگ اندیشه...ولی نوشتن همزمان ۳ تا وبلاگ برام کار وقتگیریه و از جهتی نوشته های وبلاگ اندیشه هم هی داره میره به سمت اعتقادی و فلسفی و خوب به خاطر خاص بودن این نوع از موضوعات این هم خوب نیست...آخرش هم نمی دونم چیکار بکنمش...تازه چند وقت پیشها هم به این فکر بودم که یه وبلاگ هم برای کتاب و نقد ادبی شروع بکنم! :))
******
احتمالا نتیجه فکرم این خواهد شد که وبلاگ سوم رو در زمینه اعتقادی و فلسفی شروع بکنم ولی با تعداد نوشته های محدود...نقد کتاب هم باشه برای همین وبلاگ اندیشه...موضوعاتی هم که از اینترنت در موردشون تحقیق میکنم یا میشه لینکهای مرتبط باهاش رو بگردم و پیدا بکنم رو دیگه نمی نویسم و فقط لینکهاش رو معرفی میکنم که اگر کسی علاقه داشت بخونه....
******
اما یکی از نوشته هایی که قرار بود بنویسم نقد کتاب میرا نوشته کریستوفر فرانک بود...گشتم و یه لینک اینترنتی در موردش پیدا کردم که لینک رو میذارم و توضیحات اضافه ترش رو هم می نویسم...این لینک دقیقا از مقدمه کتاب نوشته شده که به نظر من توضیحات خوبی هست...
اما حرفهای اضافه تر در مورد کتاب: ۹۱ صفحه هست و نسبت به تعداد صفحاتی که داره کتاب نسبتا پرباری هست...کتاب از لحاظ فضای داستانی شباهتهای زیادی به کتاب ۱۹۸۴ نوشته جرج اورول داره ولی از لحاظ مفهومی تفاوتهای ساختاری با هم دارن...(۱۹۸۴ رو اگر خونده باشین نقدی بر رژیمهای سرکوبگر و کمونیستی هست)...میرا با یه دید طنز انتقادی در یه فضای کاملا سوررئالی بنیانهای اجتماعی٬ نظام های سیاسی(نه فقط کمونیستی هر نوع نظام سیاسی)٬ قوانین اخلاقی و فلسفه مثبت انگاری رو نقد میکنه...
به نظر من کریستوفر فرانک نویسنده خوبی هست ولی خیلی نویسنده قدرتمندی نیست...گاهی فضای سوررئالی که خلق کرده درکش مشکل میشه و البته از لحاظ پایه های فلسفی حرف خیلی جدیدی نداره...نویسنده کتاب از لحاظ فلسفی خیلی شبیه به فیلسفها و نویسنده های فرانسوی پیرو نیچه مثل میشل فوکو ٬ ژان پل سارتر یا ادگار آلن پو مطلب نوشته...شاید بشه از جنبه آفرینش یه محیط جدید با روابط انسانی جدید کتاب رو به کتاب کوری نوشته خوزه ساراماگو تشبیه کرد ولی کوری کتاب خیلی قویتری در این زمینه هست...کتاب میرا در سطح جهانی زیاد کتاب شناخته شده ای نیست (حداقل من از اینترنت نشانی ازش پیدا نکردم)
در نهایت به نظر من کتاب خوبی هست برای آشنایی با فضای سوررئالی و شناخت دغدغه های انسان پس از تحول پست مدرنیسم و با  توجه به تعداد صفحات کمی که داره به نظر من کاملا ارزش خوندن رو داره...